Gedichtendag stond in het teken van Nacht. Een leerkrachtenlokaal volledig gehuld in een warme don­kerte met gedimde kaarsvlammen als enig ijkpunt zette meteen de toon op deze speciale dag. Beeld ik me in dat ook de stemmen zach­ter klonken, dat mensen voorzich­tiger naar elkaar op zoek gingen? Dat laatste was misschien ook bittere noodzaak, want de oproep om zich volledig in het zwart te kle­den, kende wel wat opvolging.

Heel wat leerlingen droegen de nacht met zich mee op een kleine sticker, gekleefd op mouw of borst. Een kleine sticker met een gedicht dat stilstond bij dat fenomeen nacht. Tijdens de lessen werd er veel gestiftdicht. Een spel met aan­gereikte woorden, waar de kunst van het wegstiften iets volledigs nieuws oplicht. Less is more, in dit geval.

Of je had de vierdejaars in de openbare bib van Kapelle. Zij ontmoetten het dichterscollectief “Stuifmeel” uit Londerzeel. Stuk voor stuk mensen die houden van de kracht van het woord en voor­lazen uit eigen werk. Dichters heel even dichtbij. De muzikale om­lijsting hoefde geen betoog; ook songteksten staan bol van dicht­kunst.

In een aansluitende workshop hielpen de omringende boeken ons met gemak op weg naar het “boekdichten”. Je overloopt snel de titels van boeken en vormt met de boekenruggen een poëzietje. Opnieuw aangereikte woorden en in zekere zin opnieuw stiften.

startpagina