Zondag 23 januari 2011

 

Verslag toast literair

 

Een evenement van Davidsfonds en

 

Stuifmeel

 

 

Het was een ochtend om u tegen te zeggen.

De druilerigheid voorbij… Meer dan een sneetje ontbijttoast en zelfs meer dan de gewone heildronktoast.

Of de Stuifmeelgedichten met gitaar aan de literaire doelstellingen voldeden, laat ik aan de luisteraars over. Wij hebben in elk geval mekaars poëzie geproefd met ‘graagte’ en zelfs met een scheutje romantiek. Hoe kon het anders tussen de barokke muren van de Erardzaal in de Londerzeels Academie in een decor van oude nieuwjaarsbrieven: pareltjes van sierkunst, maar archaïsch van taal.

Met een  handjevol korte, maar heel nieuwe wensen probeerden we het zalig kerstfeest- en gelukkig nieuwjaarcliché te doorbreken. Ze werden kwistig uitgedeeld aan laat – januari – schrijvers.

In die sfeer werden de wensgedichten vermenigvuldigd en las Miekie er een hele agenda vol.

Bijna elke wens was verpakt in sneeuw en iedereen wist wat daar de oorzaak van was. En in een ‘la vie en rose – stemming’ brachten we even later voorzichtige ‘goestingpoëzie’, hopelijk 2011-waardig. Soms had Swa ook geen goesting, maar de Pelemanskenners hebben daar weet van.

Al vóór de bubbels bracht Wim op een Andalusisch ritme en met woorden, geleend van Pierres ‘Arte flamenco-gedicht’ de gretige luisteraars in passionele oorden.

De ontroering bereikte een climax toen Wim zijn Sinaai – familielied zong en toen Marthe Sonck in een gedicht van haar papa druppelsgewijs vroeg of haar opa nu weent.

Toch werd een terugblik op 2010 niet vergeten. De impact van een jaar in zak en as zal immers nog lang nazinderen. In gedichten van Miekie en van Bert De Clercq over de watersnood vloeiden beroering en ontroering buiten hun oevers en in ‘Considerate Jesum’ smaakte de Westvleteren van de laatste dichter niet meer als weleer.

Ikzelf wenste een regering langer dan een poging en vroeg licht voor elke onderbelichte mens. Ook Frederik beloofde licht in midwintertijd.

En… als dat allemaal niet lukt, schudt Kris wel een vuurtje uit zijn mouw.

De vrolijke noot kwam uiteindelijk van kapoentje Chris in zijn zelfgemaakte nieuwjaarsbrief. Maar… hoorde ik een beetje sarcasme in zijn stem toen hij zich afvroeg waarom de Stuifmelers op dat moment niet op de Brusselse betoging waren.

Misschien zaten daar al die anderen, die op 23 januari hun kat stuurden en heel wat fluwelen stoelen van de Erardzaal onbezet lieten.

Deze gedachte werd al snel doorgespoeld op een receptie om meer dan duimen en vingers af te likken.

 

Gilberte

 startpagina